αλυτα προβληματα

Το τελευταιο καιρο αντιμετωπιζω ένα προβλημα που μαλλον δεν εχει λυση ,
Μαλλον καλυτερα , η λυση αν δοθει δεν θα βγει από το δικο μου κεφαλι

Το προβλημα είναι

Δεν μπορω να τετραγωνισω με λογικο τροπο ,
Την σφαιρα των συναισθηματων μου

για την ψευτικη πολη σου

Απο μικρος μου ελεγαν οτι δεν θα στεριωσω πουθενα γιατι λεει ηξεραν το χαρακτηρα μου, δεν ηξεραν ομως πως αυτη ηταν η μοιρα μου.

οταν ακουσα γιαυτη την πολη πηγα και εγω, αλλη μια πολη αλλη μια αρχη. Ειναι αληθεια ηταν μαγευτικη ,ειπα εδω θελω να μεινω για παντα, οταν οι αλλοι εφευγαν εγω κρυφτηκα σε μια αποθηκη, καθε μερα ερχοταν κι αλλοι εβγαινα μαζί με αυτους που την θαυμαζαν σαν χαζοι και την νυχτα που εφευγαν περιφερομουν και κρυβομουν μην πεσω πανω σου και με διωξεις.

Εκει μου δοθηκε η ευκαιρια να ζησω με πολλους τροπους , ξεκινησα σαν γανωτης , μετα σιδερας μετα πραματευτης, εμπορας , καπελας , ταβερνιαρης ,υπηρετης, ξενοδοχος ,τελωνης ,γραφεας, στρατιωτης ,ντελαλης, αξιωματουχος… εκεινη την νυχτα που ξυπνησα απο το τριξιμο των ξυλων που καιγονταν εσυ ελειπες και εγω ειχα γινει βασιλιας, βγηκα στο μπαλκονι του παλατιου και ειδα την πολη να καιγεται απο ακρη σε ακρη, και το παλατι καιγονταν . πεταχτηκα εξω πηγα στις πηγες και στα σιντριβανια ,και αυτα ειχαν στερεψει και αντι για νερο εβγαζαν φωτια αρχισα να τρεχω σε ενα λαβυρινθο απο φλογες , η ζεστη μου στεγνωνε το προσωπο δεν μπορουσα να ξεφυγω ,κουραστηκα ,απελπιστηκα και τελικα βρεθηκα στην κολαση μου μεσα στις φλογες . αισθανομουν αφορητη ζεστη, πνιγομουν απο τους καπνους αλλα δε καιγομουν , ημουν ατυχος , ημουν αληθινος, δεν ημουν φτιαγμενος απο τις λεξεις σου . οταν βγηκα απο την πολη ,καθισα στο λοφο και την εβλεπα να καιγεται ,εκλαψα .

μερες και νυχτες εκλαιγα.

Τωρα γυριζω απο πολη σε πολη και ρωταω γιαυτον τον μαγο των λεξεων ,τον αρχιτεκτονα της λογικης και ολα αυτες τις αρετες που χαρακτηριζουν τους ανθρωπους της τεχνης σας. Με ρωτουν εσυ ποιος εισαι με τα κουρελια στη ψυχη, και το αδειο βλεμμα στη ματια? Ειμαι αυτος που ηταν βασιλιας τους λεω και γελανε . εσυ τους εκανες να γελανε μαζι μου αλλα δεν μπορω να τους δειξω τις εικονες που εχω στο μυαλο μου ,ουτε αυτα που σκαλισε η τεχνη σου στην ψυχη μου, και τωρα

ντρεπεσαι ,

λυπασαι ,

λυπασαι και βαζεις αυτη την ιστορια σε στομα αλλου να την πει,

φοβασαι ,

φοβασαι γιατι αυτο που κρατω δεν ειναι απο λεξεις αλλα απο αληθινο σιδερο που τοβαψα σε μαυρο καρβουνο και κοκκινη φωτια ,

φοβασαι γιατι μαυτο θα σου παρω την καρδια για να δω αν χτυπησε ποτε της.

κρυψου

Κρυψου γιατι η πολη που εφτιαξες ηταν δικια σου αλλα ο κοσμος που εκαψες μου ανηκε.

Νασαι για παντα καταραμενος.

εξερευνησεις

Πριν καμποσα χρονια ένας διαστημικος πιονιερος αφεθηκε ελευθερος να ταξιδεψει στο διαστημα αναζητωντας αλλους πολιτισμους. μεσα του ειχε μια πλακα από υλικο που δεν σκουριαζει με χαραγμενη την παραπανω εικονα . πανω της φαινεται καθαρα το ηλιακο μας συστημα , ο πλανητης από οπου εκτοξευθηκε, τα οντα που στελνουν το μηνυμα με σηκωμενο το χερι του κυριαρχου φυλου στον πλανητη σε ενδειξη χαιρετισμου , και σε δυαδικη μορφη αποστασεις με βαση …καλα νταξει λεπτομερειες για πανεπιστημονες τα υπολοιπα αν και ακουσα ότι μεσα εβαλαν και ένα δισκο με το σαντισφαξιον που ηταν χιτ της εποχης . το σιγουρο είναι αν ο πιονιερος φτασει σε πλανητη με πολιτισμο σιγουρα θα καταλαβουν από πού ηρθε και θα μας βρουν μετα να ανταλαξουμε γνωσεις ,ιδεες, κουλτουρες , δηλαδη και ο δικος μας πολιτισμος θα εκτοξευθει, θα είναι το τελος της μεγαλυτερης εξερευνησης μετα την ανακαλυψη της αμερικης.

εγω θα σου πω για την δικη μου εξερευνηση ,για τη δικη μου αποστολη , τα αποτελεσματα της θα ηταν αδιαφορα για την πανεπιστημιακη κοινοτητα, θα σου φανει απιστευτη αλλα είναι αληθινη. Εβαλα μια ζωη σε ένα μπουκαλι και την πεταξα από ένα παραθυρο για να βρω το βαθος μιας ψυχης . δεν θα σου πω πιο τραγουδι εβαλα μεσα στο μπουκαλι ουτε τι ανακαλυψα. Το ξερω είναι εγωιστικο αλλα αυτά θα τα κρατησω για μενα .

το ξερω ότι δε θα τα πιστευες όλα αυτά ομως αν δεν σου εδειχνα εκει που πηγα με αυτή τη φωτογραφια

λεπτη κοκκινη γραμμη

Επρεπε να παρθει μια αποφαση , δεν υπηρχε χρονος για να καθυστερησουν δεν υπηρχε στρατηγικο βαθος για να υποχωρησουν η μαχη επρεπε να δοθει γιατι σε λιγο θα ηταν ακομη χειροτερα αφου από βορειοανατολικα ερχονταν και ο παμπονηρος γερος με το τον μαυρο στρατο του . οι επιτελεις του δειχνουν τον παραταγμενο αντιπαλο με τις κοκκινες στολες , στο παρελθον ειχε αντιμετωπισει και πιο πολλους ποτε δεν εβαζε την αριθμητικη στο μυαλο του όταν επαιρνε μια αποφαση ,όταν εβγαζε ένα σχεδιο.

Παντα ειχε το τροπο να βλεπει σε ποιο σημειο κρυβεται η νικη. Δεν ξερουμε τι ειδε , δεν ξερουμε τι σκεφτηκε , ξερουμε όμως αυτό που ειπε .

Αυτοι είναι ? αυτή η λεπτη κοκκινη γραμμη ?

Θα ηταν ευκολο για τους ενθουσιωδεις εμπειρους ιππεις του την καταλληλη στιγμη να πεσουν με ορμη και να σπασουν , να διαλυσουν, να συντριψουν αυτή την λεπτη κοκκινη γραμμη με τα στρατιωτακια με τις κοκκινες στολες που μερικοι φορουσαν και τις παραδοσιακες φουστες και επαιζαν τις γκαιντες τους. Ποιος δεν ετρεμε στις επελασεις των θωρακοφορων με τις αστραφτερες στολες τους και τις υψωμενες κοφτερες σπαθες τους που φωναζαν καλπαζοντας ζητω ο αυτοκρατορας, ποιος ξεφυγε ποτε από την καταδιωξη των λογχοφορων της φρουρας ?

Η τελικη επιθεση όμως κατεληξε στην αποτυχια διασπασης της ολοπλευρης αμυνας των τετραγωνων με τις φουστες και στην ματωμενη συντριβη του ενθουσιασμου των ιππεων μπροστα στις ομοβροντιες της λεπτης κοκκινης γραμμης.

Στρατηγε μου αυτή ηταν η τελευταια σου μαχη ,
αυτή ηταν η προσωπικη σου συντριβη και παρεσυρες και αλλους μαζι σου.
Στρατηγε μου το ονομα αυτης της τοποθεσιας πλεον θα είναι συνωνυμο της αποτυχιας και της καταστροφης

Στρατηγε μου νικηθηκαμε

Πολλες φορες μια αποφαση κρεμεται από μια λεπτη μαυρη κλωστη ,
πολλες φορες η μαχη κρινεται πανω σε μια λεπτη κοκκινη γραμμη

η σχεδια της μεδουσας

όταν ο καπετανιος παρασυρεται στο βυθο μαζι με το πειρατικο του,
από την στρογγυλη δινη των συναισθηματων του,

τοτε το μοναδικο που μπορει να σωσει τους υπολοιπους ,
είναι να κρατηθουν γερα πανω στη τετραγωνη σχεδια της λογικης.

ο τροχος της ζωης

Ένα ποτο ειχα πιει αλλα μεπιασε , θα κανω μια βολτα λεω και βγηκα . εχασα το δρομο , εχασα το χρονο και περιπλανηθηκα, εκει που γυριζα ακουσα ένα τραγουδι σε ένα σταυροδρομι , ακολουθησα το αυτι μου και βρηκα ένα μεγαλο φωτισμενο μαγαζι , η πινακιδα εγραφε εδώ μπορεις να αλλαξεις τη ζωη σου.

Μαρεσε, μπηκα μεσα , ηταν ωραια , πολλα τραπεζια , γυναικες με ποτηρια σαμπανιας στο χερι και κοσμηματα σταυτια, αντρες με πορτοφολια στη θεση της καρδιας και ρολογια στο καρπο. επαιζαν ένα παιγνιδι με μια μπιλια που γυριζει στο τροχο της ζωης και καθεται σε νουμερα μαυρα η κοκκινα. ευκολο μου φανηκε για τις ικανοτητες μου , ειχε και τα χρωματα μου και μαρεσε. Θα παιξω και εγω, αισθανομουν δυνατος , αισθανομουν τυχερος εκεινη τη βραδια.

Ψαχνω για τραπεζι ,βρισκω ένα που η μοναδικη κενη θεση που υπαρχει γραφει το ονομα μου , καθομαι. Ερχεται η σειρα μου να πονταρω .εσεις κυριε ?με ρωταει ο κρουπιερης σκεφτομαι για λιγο και θυμαμαι το φυλαχτο στην κουνια μου , ένα πεταλο με τα εφτα αστερια της αρκτου πανω του πουχει μεσα το δεκατρια .κοιταζω την μπιλια μεσα της ακουω μια καρδια ,πανω της γυαλιζει το δεκατρια . βαζω το δαχτυλο μου στο δεκατρια μαυρο ελπιζοντας να αλλαξει χρωμα η τυχη μου. Ναι μου λεει αυτος αλλα τι πονταρεντε? Μια ζωη του λεω . μονο μαρκες δεχομαστε , για αλλαγες πηγαινετε στο γκισε .

Παω στο γκισε και ο τυπος μου λεει τετοιες αλαγες μονο εξω γινονται . βρες τον αρχοντα

Εξω ηταν ενας ωραιος τυπος κοντος με μουσακι και μαυρη ψυχη ,φρεσκοξυρισμενος στα μαγουλα και στο λαιμο, πουρακι στο στομα ασπρο πουκαμισο ανοιχτο ψηλα με τις αλυσιδες να φαινονται , ρολοι με μπρασελε στο χερι, ταυτοτητα στο άλλο, δαχτυλιδια σε όλα τα δαχτυλα, γυαλισμενα παπουτσια ,αρωματα , κοκκινο αυτοκινητο, από μια ωραια γκομενα σε καθε αγκαλια.

Την αναταλλασω του λεω , χωρις να με κοιταξει ,δεν πιανει και πολλα μου λεει . ότι πιανει αρχοντα ,δεν παζαρευω. παρε . τρεχω στο γκισε , κανω μαρκες και τρεχω στη θεση μου.

Η θεση με το ονομα μου αδεια είναι εκει, η μπιλια εξακολουθει να γυρναει , η τυχη με το χρωμα μου με περιμενει. Παω να καθησω και να πονταρω , ο κρουπιερης φωναζει τερμα τα στοιχηματα. και η μπιλια σταματαει

Η μπιλια σταματαει στο δεκατρια μαυρο

Πραγματι η πινακιδα ειχε δικιο , εδώ μεσα αλλαζει η ζωη σου, το νουμερο που ηθελα ειχε βγει αλλα εγω δεν ειχα κερδισει

Ο μονος που με κοιταξε στα ματια και χαμογελασε εκεινη τη βραδια ηταν ο κρουπιερης. Λυπαμαι φιλε αλλα δεν ησουν εδώ

Εγω σκυβω το κεφαλι και κοιταζω τις μαρκες στα χερια μου οταν ακουω τον κρουπιερη να φωναζει

Πονταρετε κυριες και κυριοι,

Νέο παιγνιδι

αδης

Περσεφόνη
Η σύζυγος του Άδη, και αρχαϊκή βασίλισσα του κάτω κόσμου, προτού καθιερωθούν οι Ελληνικοί Ολύμπιοι, ήταν η Περσεφονη, παρουσιαζόμενη από τους Έλληνες ως κόρη του Δία και της Δημητρας. Η Περσεφόνη δεν υπέκυψε με τη θέλησή της στον Άδη, αλλά απήχθη από αυτόν ενώ μάζευε λουλούδια με την παρέα της. Ο Άδης αγάπησε την Περσεφόνη τόσο πολύ που δεν την απελευθέρωσε από τον κάτω κόσμο. Η μητέρα της Περσεφόνης πενθούσε για την απώλεια της κόρης της και έριξε κατάρα στη γή προκαλώντας μεγάλη πείνα. Ο Άδης ξεγέλασε την Περσεφόνη να φάει έξι σπόρους ροδιού, πράγμα που σήμαινε πως δεν θα μπορούσε να φύγει από τον κάτω κόσμο ακόμα και με τη βοήθεια του Δια. Η Περσεφόνη ήξερε για την κατάθλιψη της μητέρας της και ζήτησε στον Άδη να την επιστρέψει στην γη των ζωντανών, με τον όρο να μείνει έξι μήνες κάθε χρόνο μαζί του, έναν για κάθε σπόρο που έφαγε. Κάθε χρόνο ο Άδης ταξιδεύει στη γη των ζωντανών με την Περσεφόνη στο άρμα του. Στους μήνες που η Περσεφόνη πηγαίνει στον κάτω κόσμο υπάρχει πάντα πείνα (χειμώνας).