βαλτο σοφιες

Πολλες φορες οι αγριοπαπιες στο βαλτο μπερδευονται με τις φαλαριδες,
ενώ για να βρεθεις σε αποσταση βολης πολλες φορες πρεπει να μουσκεψεις ,
αμα κυνηγας στο βαλτο παθαινεις πολλα και μαθαινεις,
ετσι ο σοφος λαος εβγαλε τις παροιμιες του

(αγριοπαπιες-σουφροκωλια)

το παιζεις παπι και φαλαριδα

(φαλαριδες)


αμα δεν βρεξεις κωλο παπι δεν τρως

αμα θελετε να αντισταθειτε : Γκρεμιστε

Ακουστε.εγω ειμαι ο γκρεμιστης, γιατι ειμ’ εγω ο κι ο χτιστης,
Ο διαλεχτος της αρνησης κι ο ακριβογιος της πιστης,
και θελει και το γκρεμισμα νου και καρδια και χερι.
Στου μισους τα μεσανυχτα τρεμει ενός ποθου αστερι.
Κι αν ειμαι της νυχτιας βλαστος, του χαλασμου πατερας,
Παντα κοιταζω προς το φως το απομακρο της μερας.
Εγω σεισμος ο αλυπητος, εγω κι ο ανοιχτοματης,
Του μακρεμενου αγναντευτης, κι οκλεφτης κι ο απελατης,
Και με το καριοφιλι μουκαι με το απελατικι
Την πολιτεια την κανω ερμια , γη χερσα το χωραφι.
Καλλιο φυτρωστε αγριαγκαθιες , και καλιο ουρλιαστε λυκοι,
Καλλιο, φουσκωστε, ποταμοι, και καλιο ανοιχτε , ταφοι,
Και , δυναμιτη, βροντηξε και σιγοσταλαξε ,αιμα,
Παρα σε πυργους αρχοντας και σε ναους το ψεμα.
Των πρωτογεννητων καιρων η πλαση με τα’αγριμια
Ξαναρχεται. Καλως ναρθη. Γκρεμιζω την ασκημια.

Ειμ’ ένα ανημπορο παιδι που σκλαβωμενο το’χει
Το δειλιασμα, κι ολο ρωτα και μητε ναι , μητε όχι
Δεν του αποκρινεται κανεις, και παει κι ολο προσμενει
Το λογο που δεν ερχεται, και μια ντροπη το δενει.
Μα το τσεκουρι μοναχα στο χερι σαν κρατησω,
Και το τσεκουρι μου ψυχη μ’ένα θυμο περισσο.
Ταχα ποιος μαγος, ποιο στοιχειο του δουλεψε τ’ατσαλι
Και νοιωθω φλογα την καρδια και βραχο το κεφαλι,
Και θελω να τραβηξω εμπρος και πλατωσιες ν’ανοιξω,
Και μ’ένα Ναι νατιναχτω, μ’ένα Όχι να βροντηξω;
Καβαλα στο νοητακι μου, δεν τρεμω σας, οποιοι ειστε,
Γρικαω, βγαινει από μεσα μου μια προσταγη : Γκρεμιστε!

o βασιλιας αν η λια γος

Στού βασιλιά του Τρί καρδου το μοναχό παιδί
οι μοίρες πού το μοίρωσαν κατάρα είχαν κάνει
πώς άμα ο ήλιος το ιδεί
ευθύς θε να πεθάνει.
Κι ο βασιλιάς πατέρας του μ’ ελπίδα να σωθεί
από του ήλιου το κακό και φλογισμένο μάτι
τούχτισ’ επίτηδες βαθύ
μέσα στη γή παλάτι.
Χρόνια περάσαν πέθανε ο γέροντας γονιός…
Και με την ώρα την καλή θα βασιλέψει τώρα
Αν ή λια γος ο μορφονιός
στού Τρί καρδου τη χώρα.
Και ο βασιλιάς Αν ή λια γος τις μέρες του περνά
μές΄στα βαθιά παλάτια του και μοναχά το βράδι
βουνά και κάμπους τριγυρνά
στής νύχτας το σκοτάδι.
Κι η Κυρα-Ρήνη η όμορφη τον είδε μια βραδιά
στο Κάστρο εμπρός να κυνηγά μ’ ολόφωτο φεγγάρι
κι ένοιωσε αγάπη στην καρδιά
για τ’ άξιο παλληκάρι.
Ο βασιλιάς Αν ή λια γος –σαν κάθε βασιλιάς-
τώρα κι αυτός ολονυχτίς στη χώρα δε γυρίζει.
Σ’ αγαπημένη αγκαλιά
γυρμένος ξενυχτίζει.
Μά στη χαρά του δεν ξεχνά της μοίρας το γραφτό,
και πρίν να φέξει στο βουνό και πρίν να φέξει τ’ άστρο
αφήνει ταίρι ζηλευτό
και φεύγει από το Κάστρο.
Του κάκου τον ρωτά η Κυρά : πώς έτσι πρωϊνά
την παρατάει μοναχή: Εκείνος δεν της κρίνει
και μαύρη ζήλεια τυραννά
τη δόλια Κυρά-Ρήνη.
Τόσο, πού τι σοφίζεται η πονηρή Κυρά;
Όλους με μιάς τους πετεινούς του κάστρου της σκοτώνει
για να μη νοιώσει μια φορά
ο νιός πώς ξημερώνει.
Ο βασιλιάς Αν ή λια γος γελιέται την αυγή…
Και πρίν να ‘ρθεί στον Τρί κα ρδο, κοντά στην Παλιο μάνη,
κατάρα! Ο ήλιος είχε βγεί κι ο νιός είχε πεθάνει!

oι κοκκινοι χιτωνες

Τιμη σ’εκεινους οπου στη ζωη των
Ωρισαν και φυλαγουν θερμοπυλες.
Ποτε από το χρεος μη κινουντες
Δικαιοι κ’ισιοι σ’ολες των τις πραξεις,
Αλλα με λυπη κιολας κ’ευσπλαχνια,
Γενναιοι οσακις είναι πλουσιοι , κι όταν
Είναι πτωχοι, παλ’εις μικρον γενναιοι,
Παλι συντρεχοντες οσο μπορουνε,
Παντοτε την αληθεια ομιλουντες,
Πλην χωρις μισος για τους ψευδομενους.

Και περισσοτερη τιμη τους πρεπει
Όταν προβλεπουν (και πολλοι προβλεπουν)
Πως ο εφιαλτης θα φανει στο τελος,
Κ’οι Μηδοι επι τελους θα διαβουνε
(καβαφης)

Λενε ότι δεν ειχαν αναπτυξει τις επιστημες γιατι δεν λογαριαζαν αριθμους
Λενε ότι δεν ειχαν αναπτυξει αρχιτεκτονικη γιατι δεν υψωναν τοιχοι
Λενε ότι δεν ειχαν αναπτυξει φιλοσοφια γιατι μιλουσαν απλα
Λενε δεν πιστευαν στην δημοκρατια γιατι ηταν ολοι ομοιοι
Ηταν λογικο λοιπον αυτή η φυλη να μην αντεξει στο χρονο,
Δεν αφησαν τιποτα ουτε μνημεια ουτε κατακτησεις
Το μονο που αφησαν πισω τους ηταν ιστορια και μια επιγραφη

Ω ξειν’,
αγγελλειν Λακεδαιμονιοις
οτι τηδε κειμεθα
τοις κεινων ρημασι πειθομενοι
(σιμωνιδης)

η στρατια

Ολοι ξερουν για το ινδικο επος του ανουμαν και του στρατου του,
Όμως αυτά είναι παραμυθια,
Του ειπαν ότι αυτός ο στρατος που φανταζονταν δεν υπηρχε ουτε ειχε υπαρξει ,

Υπηρχε μονο στη φαντασια του
μετα τον εκλεισαν σε ένα ψηλο πυργο και αυτος αμπαρωσε τις πορτες από μεσα, τωρα εβλεπε το κοσμο μεσα από κει

Καθησε μερες θυμηθηκε, σκεφτηκε και ξανασκεφτηκε ,
Και μια μερα ακουσε ηχους από φωτια και σιδερο .
Ακουσε φωνες και βγηκε στο παραθυρο

Τελικα το στρατο των πιθηκων τον εβλεπαν και αλλοι , ενοιωθαν την κοψη των σπαθιων τους , και το τρυπημα από τις λογχες τους.

Η ωρα ειχε ερθει

Ο στρατος των πιθηκων ερχονταν να τον σωσει

η ξυρισμενη

Ένα από τα μεγαλυτερα ψεματα της εποχης μας το γεννησε και το συντηρει η αντιπολεμικη ρητορεια , ότι οι αμαχοι είναι τα αθωα θυματα των πολεμων.
Σιγουρα οι αμαχοι είναι θυματα αλλα δεν είναι αθωοι. Όταν βρισκουν την ευκαιρια είναι ικανοι για αποτροπαια εγκληματα. Πιο αποτροπαια από εκεινα των στρατιωτων. Γιατι τα διαπραττουν εκ του ασφαλους και γιαυτο ακομη πιο αδιστακτα.και γιατι διεκδικουν με καταπιεσμενη βουλιμια το μεριδιο τους από το φορο αιματος και πονου , που πληρωνουν οι αλλοι σε ένα πολεμο.
Στις 18 αυγουστου 1944 ο φωτορεπορτερ robert capa αποθανατισε αυτή τη σκηνη στη γαλλικη πολη charters , που μολις ειχαν απελευθερωσει οι συμμαχοι. Η κουρεμενη γυναικα που διαπομπευεται από το πληθος εκανε το μωρο που κραταει στην αγκαλια της με ένα γερμανο, δηλαδη μ’ενα κατακτητη. Αυτή είναι η τιμωρια της ή μαλλον η πρωτη από τις τιμωριες που θα υποστει και που θα διαρκεσουν ισως οσο η υπολοιπη ζωη της .

Ξερουμε ότι τετοιοι δημοσιοι εξευτελισμοι γυναικων εγιναν σε πολλες χωρες που μολις ειχαν απαλαγει από τη γερμανικη κατοχη . και στην ελλαδα επισης. Οι γυναικες που διαπομπευονταν δεν ηταν συνεργατιδες των γερμανων . απλως (αν και στη πραγματικοτητα δεν ηταν καθολου απλο)ειχαν ερωτικες σχεσεις με γερμανους στρατιωτες, που αλωστε δεν ξερουμε τι γνωμη ειχαν για τον χιτλερ και τον πολεμο.αυτο όμως , δεν θεωρηθηκε ελαφρυντικο. Σε ένα πολεμο οι πραξεις των ανθρωπων χανουν την ατομικη σημασια τους κι ερμηνευονται μονο συμβολικα. Ο ερωτας για ένα στρατιωτη του εχθρου σημαινει συμφιλιωση με τον εχθρο, δηλαδη προδοσια . ακομη και σημερα , είναι πολύ πιθανο ότι πολλοι θα δουν αυτή τη φωτογραφια χωρις καμια συμπαθεια για την γυναικα που διαπομπευεται , κρινοντας την τιμωρια της δικαιη , εφοσον δικαιος ηταν και ο αντιφασιστικος αγωνας. Γιατι δεν αληθευει καθολου ότι ο ερωτας ανικαται μαχαν . ισα ισα , στη μαχη με την ιδεολογικη νομιμοφροσυνη βγαινει παντα νικημενος στη συνειδηση των περισσοτερων ανθρωπων.
Δυο πραγματα μας κανουν ξεχωριστη εντυπωση στη φωτογραφια . το ένα είναι ο πραγματικα παλαικος χαρακτηρας της διαπομπευσης , συμμετεχουν ως και μικρα παιδια . το άλλο ακομη εντυπωσιακοτερο είναι η γιορταστικη ατμοσφαιρα της σκηνης , θα νομιζε κανεις ότι προκειται για λαικο πανηγυρι και όχι για ξεσπασμα της οργης του πληθους. Τα προσωπα ανδρων και γυναικων , πολιτων και ανταρτων, μεγαλων και μικρων δεν αντανακλουν μισος ή αγανακτηση , αλλα χαρα .ειναι ένα γελαστο πληθος , ένα πληθος που διασκεδαζει με την καρδια του . και με τι διασκεδαζει? Όχι με ένα ως χτες αγερωχο και σημερα ταπεινωμενο τυρανο , αλλα με μια ασημη , ανημπορη γυναικαπου σφιγγει στην αγκαλια της ένα μωρο. Οσοι βρισκουν αυτή τη διασκεδαση διεστραμενη δεν ξερουν τιποτε για την ανθρωπινη φυση. Η μαζα δεν συμπονει τον ανημπορο κα;ι τον δυστυχη απεναντιας τον μισει και επιζητει την εξοντωση του. Ο πολεμος της προσφερει αφθονες δικαιολογιες που νομιμοποιουν αυτή την επιθυμια της και αφθονες ευκαιριες να την πραγματοποισει.

Υπαρχει μια ακομη γνωστοτερη φωτογραφια από τον β παγκοσμιο πολεμο. Δειχει ένα γερμανο στρατιωτη να πυροβολει σχεδον εξ επαφης μια άλλη μανα που κι αυτή σφιγγει στην αγκαλια της το μωρο της . είναι μια ανατριχιαστηκη σκηνη , όπως συμφωνουν ολοι. Στη παρουσα όμως φωτογραφια , το πληθος εκτελει την ανυπερασπιστη μανα με τη χλευη. Οι δυο σκηνες είναι απολυτως ταυτοσημες. Αλλα η δευτερη δεν προκαλει σε ολους αισθηματα αποτροπιασμου. Όχι επειδη το γελιο δεν σκοτωνει – ξερουμε καλα ποσο θανατηφορο μπορει να είναι , αλλα σαυτη τη περιπτωση η εκτελεση είναι νομιμοποιημενη. Μεσα στο ανωνυμο πληθος , για το οποιο η ιστορια θα γραψει ότι αδικηθηκε , υπεφερε , αντισταθηκε και νικησε , οι περισσοτεροι ανδρες και γυναικες που το αποτελουν μπορουν να κρυψουν την ατομικη λυποψυχια τους , τον τομαρισμο τους, τον δικο τους , πολύ δειλο συμβιβασμο με τον εχθρο,και αν απενοχοποιηθουν, να εξαγνιστουν , εκμηδενιζοντας τον ξεμοναχιασμενο, εκθετο ομοιο τους.

Ας παρατηρησουμε καλυτερα το γελιο του πληθους στη φωτογραφια. Δεν γελουν ολοι με τον ιδιο τροπο. Το γελιο των γυναικων είναι πιο εκδηλο, πιο επιθετικο, θα ελεγε κανεις ότι οι γυναικες προσπαθουν να τονισουν οσο μπορουν περισσοτερο τη διαφορα τους από την ομοφυλη τους που διαπομπευεται, σαν να αισθανονται ότι δινουν εξετασεις σεξουαλικου πατριωτισμου. Οι ανδρες αντιθετα, με εξαιρεση τον ενστολο στη δεξια ακρη της φωτογραφιας , χαμογελουν αδιορατα και από καποια αποσταση , η ικανοποιηση δεν κρυβεται στα προσωπα τους αλλα είναι περισσοτερο εσωτερικη, υπογεια, και οι τεντωμενοι λαιμοι προδιδουν μια διεγερση αλλου ειδους.τα δυο παιδια τελος, τα δυο μικρα κοριτσια , χαμογελουν ενοχα και φοβισμενα, σαν να νοιωθουν ότι από στιγμη σε στιγμη καποιος μεγαλος μπορει να τα χαστουκισει γι’αυτο που κανουν.

Η αντιδραση ολων, και πιο πολύ των παιδιων , είναι αποκαλυπτικη. Γιατι το θεαμα είναι στην κυριολεξια ασεμνο, μια πραξη επιδεικτικης ασελγειας πανω σε κατι που οι ανθρωποι εχουν μαθει να σεβονται και να φυλαγουν. Το στιγμα της πορνης για την γυναικα που ερωτευτηκε λαθος ανδρα , ο συμβολικος ευνουχισμος της με το κουρεμα , η δημοσια περιφορα της ακρωτηριασμενης γυναικειας φυσης και προπαντος ο χλευασμος της ιδιας της μητροτητας, καθως και η γυναικα που διασυρεται , εχει στραμμενη , ακομη και τη στιγμη της εσχατης ταπεινωσης της, ολη την προσοχη και τη φροντιδα στο μωρο της . όλα αυτά ποτιζουν τη κατακραυγη του πληθους με το στηγμα της λαγνειας . οι εμπνευστες της ασεμνης παραστασης είναι επισης πρωταγωνιστες και θεατες της. Βεβηλωνουν ότι οι ιδιοι ευλαβουνται , γαυριαζονται με ότι οι ιδιοι εχουν ανακυρηξει σε ταμπου . ο πολεμος είναι η πιο ακραια μορφη πορνογραφιας.

Μεσα στη γελαστη αναισθησια που πλημυριζει τη σκηνη, το κουρεμενο κεφαλι της αποσυναγωγηςπου σκυβει πανω από το επισης αποβλητο μωρο της με μια εκφραση καρτερικης αφωσιωσης , που η στερεοτυπια της θα μας ενοχλουσε σε άλλες περιστασεις , γινεται σανιδα σωτηριας για τον πανικοβλητο ανθρωπισμο. Είναι μεγαλη δοκιμασια για την συνειδηση, όταν σε ένα πολεμο την τιμη του ανθρωπου σωζει ο εχθρος ή ο ατιμασμενος . αλλα τετοιους σκληρους τροπους διαλεγει η ιστορια για να γιατρεψει αυτους που την νομιζουν συμμαχο τους.

ο μαμελουκος

Ξεπεζεψε από τ’αλογο καρφωσε στο χωμα το κονταρι με το κοκκινο λαβαρο της πιστης του προφητη, και κατευθυνθηκε στον τραυματισμενο από τη συγκρουση φυλακα του ναου. Γονατισε πανω στο στηθος του , εβγαλε την περικεφαλαια του ιπποτη και ετοιμαστηκε να του παρει το κεφαλι. Ο ναιτης τον εφτυσε στο προσωπο και τοτε αυτος σηκωθηκε.

Σκουπισε με τη παλαμη του τα σαλια και τα αιματα που ειχαν γεμισει το προσωπο του , κοιταξε μακρια τον ουρανο και μετα γρηγορα ξαναπηρε το λαβαρο και ριχτηκε στη μαχη.

Τωρα βρισκονταν γονατιστος μπροστα στον πελεκυ του θεου, στη μαστιγα των σταυροφορων ,τον Μεγα Σαλαντιν για να απολογηθει για την πραξη του.

Σκοτωνω ολους τους εχθρους της πιστης μου, δεν σκοτωνω όμως από μισος ή οργη ή εκδικηση θελω να ειμαι καθαρος, η ψυχη μου να μην είναι μαυρη όταν θα συναντησω τον θεο ειπε

Και ο Μεγας Σαλαντιν του ειπε , η εντολη μου είναι ότι σε κανενα φυλακα του ναου που φερει το σταυρο δε χαριζεται η ζωη αλλιως χανει τη δικη του, δεν φοβηθηκες να την παρακουσεις?

Ο μαμελουκος τον κοιταξε και του ειπε

Μεγα Σαλαντιν ουτε ο φοβος καθοριζει τις επιλογες μου